Dorpsfotograaf en Dorpsdichter brengen Heemskerkse geschiedenis samen
HEEMSKERK - Het initiatief van de Dorpsfotograaf wordt ook in 2026 voortgezet en krijgt dit jaar een nieuwe dimensie door een samenwerking met de Dorpsdichter. Fotografie en poëzie komen samen in een gezamenlijk project waarin betekenis, herinnering en verhaal centraal staan. Bij de eerste presentatie is het samenspel tussen beeld en woorden direct zichtbaar.
De aftrap vond plaats op zondag 18 januari in Grandcafé Laurentz, een locatie met een rijke geschiedenis. Dorpsfotograaf Theo Schillemans legde het gebouw vast dat oorspronkelijk begon als de St. Josephschool en in de jaren zeventig bekend werd als jongerencentrum Donkey Shot. Waar het pand destijds van binnen kleurrijk verlicht was tijdens concerten, straalt het nu van buiten in kleur. Die overgang vormde de inspiratie voor de foto, waarop bezoekers het restaurant verlaten. Het beeld roept associaties op met oud-leerlingen of bezoekers van eerdere culturele activiteiten, maar toont hen nu na een avond uit eten.
Bij de foto schreef dorpsdichter Anika van der Zon het gedicht Broodje vooraf?, een poëtische reflectie op de geschiedenis van het gebouw en de veranderende rol van kunst en ontmoeting. Foto en gedicht zijn gezamenlijk te bekijken in Grandcafé Laurentz. Bezoekers die binnenstappen voor koffie, lunch of diner kunnen hier stilstaan bij het verhaal van de plek.
Met dit initiatief laten Cultuurhuis Heemskerk, de Dorpsfotograaf en de Dorpsdichter zien hoe lokale geschiedenis, kunst en ontmoeting samenkomen. Het project nodigt uit om anders te kijken, te lezen en te herinneren.
Gedicht: Broodje vooraf?
Anika van der Zon
Paars en groen op een gevel vol historie.
Waar Heemskerkers leerden stilzitten,
letters vasthouden,
hun naam schrijven
alsof die voor altijd was.
Jaren zeventig. Donkey Shot.
Een podium dat niet vroeg hoe oud je was,
alleen of je durfde te luisteren.
Dit huis kende schreeuwende akkoorden,
te luide dromen.
Jeugd die rookte tegen beter weten in.
Hier klonk Herman Brood.
Eigenwijs.
Harder dan verstandig.
Binnen kleur. Buiten donker.
Nu licht het andersom op,
alsof het weigert braaf te worden.
Achter de ramen geen gitaren meer die schuren,
maar stemmen die zakken,
bestek dat pauzes slaat,
mensen die even nergens heen hoeven.
Naast de grijze kerk, die alles ziet,
staat dit gebouw,
dat niets vergeet,
en in welke vorm dan ook,
de honger stilt.
—
Anika van der Zon
@Achter_de_Spiegel
